Περιοδικά

Το 1920 ήταν για την Ελλάδα χρονιά με πολλά πολιτικά γεγονότα. Ο θάνατος του βασιλιά Αλέξανδρου και η εκλογική αναμέτρηση του Νοέμβρη, ήταν γεγονότα που σημάδεψαν την μετέπειτα πορεία της Ελλάδας με άμεσο αντίκτυπο στη Χίο. Η Χίος τη χρονιά αυτή βρισκόταν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Το 1921 ήταν μια ήσυχη χρονιά για τη Χίο. Οι περισσότεροι πρόσφυγες του πρώτου διωγμού είχαν ήδη επαναπατρισθεί και η τοπική κοινωνία είχε ξαναγυρίσει στους γνωστούς, προ του 1914 ρυθμούς της.

Το 1922 αποτέλεσε μια από τις πλέον σημαντικές χρονιές για το Ελληνικό Κράτος γενικά, αλλά και για τη Χίο ειδικότερα.
Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν από τη σφαγή της Χίου και την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κωνσταντίνο Κανάρη, επέτειοι που τιμήθηκαν με επισημότητα και στο νησί, αλλά και στις Χιακές παροικίες της Αμερικής, της Αιγύπτου, της Κωνσταντινουπόλεως, της Ρουμανίας και αλλού.

Το 1923 η Ελλάδα και η Χίος έζησαν τις συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής. Στην αρχή της χρονιάς υπήρξε αναταραχή στους προσφυγικούς κύκλους και διοργανώθηκαν συλλαλητήρια διαμαρτυρίας ενάντια στις αποφάσεις ανταλλαγής των πληθυσμών, τις οποίες θα έπαιρναν οι συμμετέχοντες στη Συνθήκη της Λωζάνης. Οι πρόσφυγες που δεν ήθελαν να εκπατρισθούν, έκαναν δυναμικές συγκεντρώσεις στη Χίο και συνέταξαν ψηφίσματα, τα οποία έστειλαν στην ελληνική Κυβέρνηση και στα Προξενεία των "Συμμάχων", αλλά τελικά η Συνθήκη δεν έλαβε υπόψιν τις επιθυμίες των λαών. Έτσι οι Έλληνες της απέναντι ακτής πολιτογραφήθηκαν πια μόνιμα στις καινούριες πατρίδες τους και χάθηκε κάθε ελπίδα πανιννόστησής τους.

Το 1924 ήταν μια ιδιαίτερη χρονιά.
Η μεγαλύτερη ιδιαιτερότητά της ήταν ότι είχε δύο φορές Χριστούγεννα. Η αλλαγή του πολιτικού ημερολογίου, η οποία είχε γίνει κατά το προηγούμενο έτος, άφησε την εκκλησία δεκατρείς μέρες πίσω κι έτσι τα Χριστούγεννα του '23 εορτάστηκαν τονβ Ιανουάριο του '24. Μετέπειτα, η απόφαση της Εκκλησίας να ακολουθήσει κι αυτή αλλάζοντας το ημερολόγιο, τον Μάρτη του 1924, την έκανε να συμβαδίζει με το πολιτικό κι έτσι τα Χριστούγεννα του έτους αυτού εορτάστηκαν κανονικά το Δεκέμβριο.

Το 1925 ήταν η πρώτη χρονιά που έδειξε σημάδια της "σύγχρονης" ανάπτυξης στη Χίο κυρίως στους τομείς της συγκοινωνίας και της οικοδόμησης.
Ο αριθμός των αυτοκινήτων, ιδιωτικών αλλά και συγκοινωνίας, που κυκλοφορούσαν στους δρόμους της πόλης αυξήθηκε εντυπωσιακά και μαζί με αυτόν αυξήθηκαν δραματικά και τα τροχαία ατυχήματα, αφού οι σοφέρ, οι περισσότεροι των οποίων ήταν μη Χιώτες, δεν ήταν εξοικιωμένοι με το νέο τους επάγγελμα.

Το 1926 η Χίος βρέθηκε σε μια τροχιά σταδιακής και ορατής βήμα προς βήμα ανάπτυξης. Ήταν ουσιαστικά μια χρονιά φυσική συνέχεια της προηγούμενης, η οποία αποτέλεσε σταθμό για την πορεία του νησιού προς τη σύγχρονη ζωή.
Τα αυτοκίνητα δεν ήταν πια είδος προς παρατήρηση, η εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης δεν αποτελούσε πλέον γεγονός άξιο αναγραφής στις εφημερίδες αλλά αντιθέτως αυτά είχαν γίνει τρόπος ζωής και εκτελούσαν τις συγκοινωνίες των χωριών και των προαστείων.

Χρονιά σταθμός ήταν το 1927 για τη Χίο. Οι εργασίες που είχαν ξεκινήσει από το προηγούμενο έτος ολοκληρώθηκαν κι έτσι η πόλη πέρασε πλέον στην εποχή του ηλεκτρισμού. Κατά τη διάρκεια του έτους ηλεκτροφωτίστηκαν οι οδοί, η προκυμαία και το νοσοκομείο. Δημιουργήθηκαν επιχειρήσεις ηλεκτρικών ειδών., οι ηλεκτρολόγοι έπιασαν δουλειά κάνοντας εγκαταστάσεις στα σπίτια και οι πρώτες φίρμες λαμπτήρων και μηχανών ευρωπαϊκών εταιρειών έφτασαν στη χιώτικη αγορά. Η άντληση των υδάτων και η ύδρευση της πόλης έγιαν ηλεκτροκίνητες, με πρώτο το πηγάδι του αρχοντικού Μπέικου στον Κάμπο, στο οποίο ο δήμος τοποθέτησε αντλία για τη μεταφορά του νερού στο Φλοίσκειο υδραγωγείο κι από κει στις βρύσες της πόλης. Η εποχή της γκαζόλαμπας και των πετρελαιοφάναρων πέρασε ανεπιστρεπτί για τη Χίο.

Το 1928 ήταν μια πολύ επεισοδιακή χρονιά για τη Χίο. Η κοινωνία συνεχώς βρισκόταν σε αναταραχή λόγω αλλεπάλληλων συμβάντων και δυστυχημάτων. Ισχυρές σεισμικές δονήσεις συγκλόνιζαν το νησί καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του έτους με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση τους καλοκαιρινούς μήνες, οπότε και αναγκάστηκε ο Μητροπολίτης να δώσει εντολή στους ναούς για κυριακάτικες δεήσεις μετά γονυκλησιών προς σωτηρία από τις θεομηνίες. Εκτός παό τους σεισμούς, το 1928 είχε και ασυνήθιστα πολλές πυρκαγιές κυρίως σε σπίτια και καταστήματα.

Το 1929 δεν είχε να επιδείξει σημαντικά γεγονότα σε πρωτογενείς τομείς. Η Χίος είχε πια μπει σε ένα ρυθμό ανάπτυξης έχοντας ικανοποιήσει τις περισσότερες ανάγκες σε υποδομές και βάδιζε συστηματικά αναπτυσσόμενη πλέον σε δευτερογενής τομείς.
Έτσι βλέπουμε δράσεις και γεγονότα τα οποία πριν μερικά χρόνια θα θεωρούνταν πολυτέλειες να συμβαίνου καταρχήν μέσα στο έτος αυτό, γεγονός που σηματοδοτεί μια αλλαγή της ζωής, της νοοτροπίας και της κοινωνίας του νησιού.

Το 1930 αποτέλεσε μια πολύ σημαντική χρονιά για τη Χίο. Ήταν η πρώτη χρονιά κατά την οποία η Τοπική Αυτοδιοίκηση και συγκεκριμένα η Δημοτική Αρχή Χίου, με Δήμαρχο τον Λ. Καλβοκορέση έδειξε στοιχεία ουσιαστικής διοίκησης και προσπάθεια λήψης σοβαρών για το μέλλων του νησιού αποφάσεων. Έτσι, από την αρχή σχεδόν του έτους, ο Δήμαρχος έθεσε επί τάπητος διάφορα Δημοτικά ζητήματα, όπως την ανέγερση Δημοτικής Αγοράς στο χώρο γύρω από το Τζαμί, την ανέγερση 77 δημοτικών παραπηγμάτων για τη στέγαση των πλανόδιων εμπόρων και το κυριότερο, έθεσε θέμα κατεδάφισης του Φρουρίου της Χίου με στόχο την υγιεινή διαρρύθμισή του.

Το 1931 ήταν μια ανήσυχη αλλά και με πολλές καινοτομίες χρονιά για τη Χίο. Τον πρώτο λόγο είχε η φύση, αφού οι αλλεπάλληλες ισχυρές σεισμικές δονήσεις που συνέβησαν, είχαν ως αποτέλεσμα την κατατρομοκράτηση του λαού και έφεραν αξιοσημείωτες καταστροφές, κυρίως στις Οινούσσες, όπου η κυβέρνηση έστειλε αντίσκηνα για τη στέγαση των κατοίκων. Επίσης, οι συνεχείς κατακλυσμιαίες βροχές, τα χιόνια και τα χαλάζια που όλο το χειμώνα έπεφταν στο νησί, έφεραν ένα πρωτόγνωρο νούμερο στο ύψος της βροχής, το οποίο έφτασε κοντά στο ένα μέτρο, δημιουργώντας μεγάλες καταστροφές στη γεωργία. Τέλος, άλλη μια αιτία αναστάτωσης του νησιού ήταν οι καλοκαιρινές μεγάλες και συνεχείς δασικές πυρκαγές, που αυτή τη χρονιά "επανήλθαν" στο νησί μετά από μερικά ήσυχα καλοκαίρια.

Το 1932 μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια χρονιά πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων για το νησί της Χίου.
Στις Εθνικές εκλογές που έγιναν τον Σεπτέμβριο, η προεκλογική περίοδος των οποίων δημιούργησε επεισόδια και ταραχές, ανακηρύχθηκαν Βουλευτές Χίου οι Α. Παχνός και Α. Πολεμίδης, καθώς και ο Γ. Κουντουράς Γερουσιαστής, ενώ ξεκίνησαν και πλήθυναν μέχρι το τέλος του έτους οι συλλήψεις και απελάσεις κομμουνιστών.

Το 1935 ήταν μια χρονιά γεμάτη καινοτομίες και πολιτικές αναταραχές. Η μεγαλύτερη όμως καινοτομία ήταν ότι η φιλήσυχη Χίος βρέθηκε, λόγω συμπτώσεων, να φιγουράρει στα πρώτα ονόματα των νησιών που στασίασαν κατά την 1η Μαρτίου. Συγκεκριμένα, όταν έλαβε χώρα το κίονημα εναντίων της Κυβέρνησης, υποκινούμενο από τον Ελ. Βενιζέλο, η Χίος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή, λόγω κυρίως του Στρατιωτικού της Διοικητή Αντωνόπουλου και των υπ΄αυτόν αξιωματικών.

Το πρώτο τεύχος του περιοδικού "Η Φιλολογική Χίος" περιέχει τα εξής θέματα: "Η διδασκαλία του "Πρωταγόρα" στο Λύκειο",  "Γράμμα σ' ένα καθηγητή" , "Το χωριό 'Αγιος Γεώργιος Συκούσης" και πολλά άλλα.

Στον δεύτερο τόμο του περιοδικού "Φιλολογική Χίος" περιέχονται τα εξής θέματα: "Η δουλεία στην αρχαία Χίο", "Η επίδραση του Ομήρου και οι επώνυμες αναφορές στις ωδές του Κάλβου",   "Ανέκδοτος κατάλογος Ψαριανών αιχμαλώτων" και άλλα πολλά.

Σ' αυτό τον τόμο μερικά από τα θέματα που παρουσιάζονται είναι: "Αντιφώντα "Αλήθεια": Δύο άκρως ενδιαφέρουσες θέσεις για τη δικαιοσύνη  και την κοινωνική ισότητα υπό το φως της αρχαίας Σοφιστικής",  "Γλωσσικά: Ανθολογία λαϊκών λέξεων", "Ο Κοραής και η Χίος", "Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού" και άλλα πολλά.

Ο 4ος τόμος  του περιοδικού αυτού αφιερώνεται τιμητικά στη μνήμη του μεγάλου Χιώτη λογίου και Ακαδημαϊκού αείμνηστου Κωνσταντίνου Α. Τρυπάνη. ?λλα θέματα που περιέχονται είναι: "Μνήμη Μικράς Ασίας: Ένας χειρόγραφος κώδικας από την Αγ. Παρασκευή Τσεσμέ",  "Ο 'Αγιος Ιωάννης των Χίων στην Κωνσταντινούπολη",  "Ο Ανάβατος της Χίου" και άλλα πολλά.

Στον 5ο τόμο του περιοδικού αυτού περιέχονται τα εξής θέματα: "Ο δραματικός ρόλος του Χορού στον Οιδίποδα Τύραννο", "Πλουτάρχου Βίοι: Οι επιλογές του σχολικού εγχειριδίου", "Γιώργος Θεοτοκάς. Κριτική προσέγγιση και λογοτεχνική συνεισφορά" και πολλά άλλα.

Σε αυτό το τεύχος αναφέρονται τα εξής θέματα: "Οι σφαγές της Χίου το 1822: Ποιος ο ακριβής αριθμός των θυμάτων τους", "Ημερολόγιο των γεγονότων της καταστροφής της Χίου το 1822", "Χιώτικα ευθυμογραφήματα" και άλλα πολλά.