Παραμύθια

Μια συλλογή λαϊκών παραμυθιών της Χίου από τον συγγραφέα, ζωγράφο και χαράκτη Νίκο Γιαλούρη με εικονογράφηση δική του, η οποία βραβεύτηκε από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου με αναγραφή στον τιμητικό πίνακα της ΙΒΒΥ 2004.

«Μικροί μου φίλοι, οι ιστορίες που θα διαβάσετε είναι παραδοσιακά χιώτικα παραμύθια. Ταξίδεψαν μέσα στους αιώνες  κι άντεξαν στο χρόνο για να φτάσουν σαν δώρα σε μας, τους σύγχρονους 'Ελληνες. Είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς και της παράδοσής μας, της αστείρευτης...»

"Στην ταβέρνα «Λαχανόκηπος» στην εξοχή

επικρατούσε σήμερα μεγάλη ταραχή.

Ξεσηκώθηκαν τα ωμά λαχανικά στο μαγειρίο,

ενάντια στα κρέατα και στα πουλερικά,

με αποτέλεσμα να γίνει ο μάγειρας θηρίο

και να πετάει καπάκια, κατσαρολικά…"

επικρατο

Ο Δελφινογιός, ο Εφταπόδης, η Πατελίδα και το Χελιδονόψαρο σου μιλούν για την αγάπη, την πίστη, την καρτερία, την επιμονή, τη φιλία... Αν τους ακολουθήσεις στο μαγικό τους ταξίδι μέσα από μυστικούς θαλασσινούς δρόμους, θα σε οδηγήσουν εκεί που μόνο η παιδική σου ψυχή μπορεί να διαβεί…

Ένα παιδικό βιβλίο από την κα. Αθηνά Ντάλλας Ντάμης το οποίο είναι και στα Αγγλικά και μας περιγράφει την ιστορία ενός χιονάνθρωπου που λαχταρούσε να δει το καλοκαίρι. Μια ιστορία αγάπης και θυσίας με ένα πανέμορφο χιονάνθρωπο.

Εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα, υπάρχει ένας άλλος κόσμος διαφορετικός απ' το δικό μας. Εκεί, έχει το παλάτι του ο ήλιος που ζει με τις κόρες του τις λιαχτίδες. Κάθε πρωί, ξεκινούν το μεγάλο τους ταξίδι στον ουράνιο θόλο. Μια μέρα όμως, η Πολυξένη, η πιο μικρή και σκανταλιάρα λιαχτίδα βρίσκει τρόπο και κατεβαίνει στη γη. Μαγεύεται από τις ομορφιές και σαν μικρή που είναι αρχίζει τις αταξίες…!

'Εργα παιδιών των εργαστηρίων ζωγραφικής του Ομηρείου Πνευματικού Κέντρου Δήμου Χίου εμπνευσμένα από την ιστορία.

Το πρωτότυπο αυτό βιβλίο, με τη ζωντανή εικονογράφηση της Σοφίας Ζαραμπούκα, θα συναρπάσει τον αναγνώστη απ'αρχή μέχρι τέλους. Οι χαρακτηριστικές Χιώτικες ιστορίες και παραδόσεις, που μερικές από αυτές δεν είναι άγνωστες στους ντόπιους, θα γίνουν τώρα γνωστές και στους άλλους Έλληνες και απόδημους συμπατριώτες πέρα από τα σύνορα της χώρας.

Το Κέντρο Χιακών Μελετών "Πελινναίο" παρουσιάζει μια επιλογή από εννέα "αλλιώτικα" παραμύθια δημοσιευμένα το 1920 στη σατυρική εφημερίδα "Το κουδούνι", εμπνευσμένα από την καθημερινή ζωή και τις συνήθειες της κοινωνίας. Με σπιρτόζικο ύφος σατυρίζουν πρόσωπα και συμπεριφορές, σκιαγραφόντας τυπικούς χαρακτήρες της εποχής.

Συλλογή παραμυθιών από τη Δέσποινα Δαμιανού. Τα παραμύθια αυτά, εικοσι τρία στον αριθμό,  καλύπτουν χρονική περίοδο από το 1883 μέχρι και το 1993. Έχουν συλλεχθεί από το σύνολο των περιοχών της Χίου, περιλαμβάνουν ωστόσο και παραμύθια της Μ. Ασίας.

"... Πήδησε στο ποδήλατό της κι έφυγε. Στο δρόμο της επιστροφής έβλεπε τον γκρεμό γεμάτο προκλητικά χρώματα και λογής-λογής φανταχτερά λουλούδια. Για μια στιγμή θέλησε να κάνει μια τρέλα από αυτές τις "μη ανατάξιμες" που λέει η επιστήμη. Το 'θελε τόσο πολύ που τα μάγουλά της φλόγωσαν στον πόθο του θανάτου και η σκέψη της θόλωσε στη μέθη του ανεπίτρεπτου. Το ποδήλατο στριφογύρισε, ανασηκώθηκε, κι ετοιμάστηκε για τη μοναδική τελευταία του κίνηση. Μα όλη η μαγεία χάθηκε με μιας σαν θυμήθηκε τις εξετάσεις και τη χελωνίτσα της. Να, είναι αυτά τα γελοία καθήκοντα που τολμούνε να μας κρατάνε στη ζωή..."

Ήταν κάποτε στο βυθό της θάλασσας ένα παράξενο μοναδικό λουλούδι. Αυτό το λουλούδι, που λέτε, έμοιαζε με δαντελωτό φύκι που είχε πάνω του όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ήταν σαν να έσπειρε ο ουρανός ένα κομμάτι του, στο βυθό. Ώσπου ένας βατραχάνθρωπος το ξερίζωσε από τον βυθό…

'Ενα νησί που διηγείται μέσα από τα τοπία και τους ανθρώπους του. Μέσα από τις αφηγήσεις και τους περιπάτους του θείου, που έρχεται να συναντήσει τον ανιψιό του, για να του μάθει όσα ως τώρα περνούσαν απαρατήρητα… Χρώματα, φως, αρώματα και γεύσεις, μα και καημοί των ανθρώπων και τα τραγούδια τους υφαίνουν τον καμβά της ιστορίας. Μιας ιστορίας που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά και  σ' όσους αγαπούν ή θέλουν να γνωρίσουν τη Χίο.

Ένα βιβλίο με παραμύθια για την Χίο από τον Στυλιανό Βίο, δώδεκα παραμύθια από τα Μεστά, το Λιθί, το Ζιφιά και τα Καρδάμυλα σε μια σημαντική προσπάθεια για τη διαφύλαξη των συμβόλων, των μύθων και των παραδόσεων, που είναι κοινό σημείο αναφοράς μιας μακραίωνης πολιτιστικής διαδρομής.

Μια παλιά Περσιάνικη παροιμία κεντημένη σ' ένα μαντήλι, στάθηκε η αφορμή για τούτο το συναξάρι των Δράκων. Η παροιμία λέει: "Αλίμονο σε κείνον που έχει φωνή και τη θάβει. Δεν έχουνε μονάχα τα αηδόνια φωνή, τούτο μην το ξεχνάτε".

Νίκος Γιαλούρης