Πεζογραφία

Ο Λάκης βλέπει τον σκούρο όγκο να πλησιάζει. Κάτω το κεφάλι, τα αυτιά σηκωμένα η καμπούρα της ράχης να προβάλει πάνω απ τα χόρτα σαν πτερύγιο καρχαρία. Το θηρίο περπατάει αργά, με χάρη, σαν σε αργή κίνηση. Μια μεγάλη γάτα, μόνο που η γάτες δεν σκοτώνουν ανθρώπους. Ο άνεμος αλλάζει, στον άνθρωπο φτάνει η έντονη μυρωδιά του ζώου. Κάνει μερικά βήματα πίσω, η τίγρη αντιλαμβάνεται την κίνηση και σταματάει. Η ουρά κατεβαίνει προς τα κάτω, το θηρίο προχωράει αργά και αποφασιστικά προς τα μπρος και ο άνθρωπος στέκει ακίνητος και κοιτάζει. 

Τώρα μπορεί να τον φτάσει με τρεις δρασκελιές. Η ουρά ξαφνικά ανεβαίνει προς τα πάνω με έπαρση, ένα σιντριβάνι εκτοξεύεται και ψεκάζει τα χόρτα, τα πισινά πόδια σκάβουν το χώμα».

Μυθιστορία οικολογίας και ανθρωπιάς (για παιδιά ως εκατό χρονών).

Το Πάσχα του 1822 έμελλε να αποτελέσει μια από τις πιο φριχτές στιγμές της ανθρωπότητας. Η καταστροφή της Χίου από τα Οθωμανικά στίφη έδωσε καινούριο νόημα στη λέξη θηριωδία. Ένα παιδί πασχίζει να γλιτώσει αλλά γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφικής μανίας των Τούρκων. Αιχμαλωτίζεται, πουλιέται ως δούλος αλλά τελικά καταφέρνει να δραπετεύσει και να βρεθεί στην Ελλάδα. Μια συναρπαστική διήγηση που αποτελεί τη σχεδόν "δημοσιογραφική" προσέγγιση που μόνο η αλήθεια ενός αυτόπτη μάρτυρα μπορεί να περιέχει.

Ο Βασίλης Μερμηγκούσης καταγράφει τα απομνημονεύματα του Γιάννη Ροζάκη, πληροφορίες αναμεμιγμένες με προσωπικά βιώματα που αφορούσαν στο παρελθόν της Ελλάδας και συγκεκριμένα του νησιού της Χίου.

... Η ζωή της οικογένειας κυλάει ήρεμα κι απλοϊκά, όταν ένας άγνωστος έρχεται αναπάντεχα ν' αναταράξει τη γαλήνη και να δημιουργήσει διλήμματα τρομακτικά. Κι όταν, μετά τη φουρτούνα, όλα ξαναβρίσκουν το ρυθμό τους, ένας άλλος άγνωστος εμφανίζεται απειλητικά και σκιάζει ξανά τη ζωή της οικογένειας. Θα λυγίσει η πολύχρονη δρυς, η ριζωμένη στα μυρωδάτα χώματα του Κάμπου της Χίου;...

Μια μελέτη από τον Μάρκο Π. Μαδιά για τον Ταοϊσμό και την Κινέζικη φιλοσοφία.

Αυτή η διήγηση είναι ένα ταξίδι στη χώρα των παιδικών χρόνων. Αλλά ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλά παιδικά χρόνια, αυτά που βιώθηκαν πραγματικά και κοιμούνται για πάντα μέσα στη σιωπή των περασμένων, και τα άλλα, τα παιδικά χρόνια αυτού του βιβλίου, αυτά που ξανάρχονται στη μνήμη μετά από πολλά χρόνια. Η συγγραφέας το ξέρει. Γνωρίζει ότι η μνήμη είναι σαν μία παλάμη, σαν μία αόρατη κρισάρα που κοσκινίζει την ανάμνηση και αποθέτει μέσα στο παρόν μας τα ψήγματα και τα κρύσταλλα της άλλης φοράς. Εδώ η μνήμη και η γραφή είναι φτιαγμένα από τρυφερότητα και διαύγεια. Τα κουφάρια των καραβιών στο Πέραμα, η μυρωδιά ενός δέντρου ή ενός σπιτιού στο νησί της Χίου, το πρόσωπο ενός δάσκαλου του σχολείου, οι κρυφοί τρόμοι και οι χαρές του κορμιού γίνονται στιγμές διαλεχτές, προνομιούχες, στερεωμένες  για πάντα μέσα στο χρόνο, έντονες σαν μικρές αιωνιότητες. Αυτές οι μικρές αιωνιότητες που κλιμακώνουν τη διήγηση είναι ακόμα  πιο πολύτιμες, γιατί δεν είναι μόνο προσωπικές. Λένε ακόμα την καθημερινή ιστορία ενός χωριού ή ενός νησιού: της Χίου.  Λοιπόν, παράξενες συνενοχές πλέκονται με το χρόνο. Δεν είναι πια το παρόν μιας ζωής που φωτίζει το παρελθόν, όπως στις συνηθισμένες αυτοβιογραφίες, αλλά το αντίθετο. Είναι το παρελθόν, το παρελθόν της Δέσποινας Τομαζάνη, που γίνεται χρησμός, ο χρησμός της ζωής της που έχει ξαναβρεί.

Με τη συλλογή αυτών των 12 διηγημάτων, η Δέσποινα Τομαζάνη μας παρέχει τη δυνατότητα να διακρίνουμε το στίγμα της. Κείμενα ώριμα, πικρά αλλά και τρυφερά, αποπνέοντας υπαρξιακή αγωνία και ερωτισμό, υφαίνουν, με ευαισθησία και γνώση της ανθρώπινης ψυχής, τις ιστορίες των ηρώων της, πάντα ανόμοιων όσο και οικείων, ανθρώπων που, δίχως ν' αγγίζουν τα όρια, έρχονται αντιμέτωποι με τον πιο δυσκολομάχητο αντίπαλο: τον ίδιο τους τον εαυτό.  Μέσα από τα ερμητικά κελιά ενός μοναστηριού -που πολιορκούνται από πάθη και οπτασίες ανέφικτες- ως το χαμηλοφωτισμένο διάκοσμο ενός νησιώτικου μπαρ, περνώντας από τις πολύχρωμες διαστάσεις ενός άχρονου ελληνικού χωριού ή το αναγεννημένο από τη γόνιμη φαντασία της συγγραφέως παρελθόν της πρωτεύουσας, η απόσταση δεν μπορεί ποτέ να είναι μεγάλη.  Το καθετί αφορά τον καθένα.

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του ανέμου, το Νησί των Ανέμων, μεταφρασμένο και στα Αγγλικά, μας ταξιδεύει στη Χίο και μας περιγράφει τα αληθινά γεγονότα για τη Σφαγή της Χίου αλλά και φανταστικά πρόσωπα, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι μια εξωτική οδύσσεια αγάπης και περιπέτειας.

Τρία κυρίως πλεονεκτήματα μας υποχρεώνουν να σταθούμε "Στο πέρασμα του Ατλαντικού":
-Η αμεσότητα της αφήγησης από τη συγγραφέα, που φέρνει στη επιφάνεια και καταγράφει αληθινά βιώματά της.
-Ο μαγικός εξωτισμός των ιστοριών της, που συναρπάζει τη μακραίωνη ναυτική παράδοση της Φυλής μας.
-Το κοσμοπολίτικο ύφος και περιεχόμενο των διηγημάτων της, πάντοτε με ελληνοκεντρικό χαρακτήρα, το οποίο προσδίνει μια ξεχωριστή διάσταση στο σύνολο αυτής της συλλογής.

Τον έφαγε το φεγγάρι; Τι μπορεί να συμβεί σε έναν μπέη την εποχή της Τουρκοκρατίας, όταν σηκώνει τα μάτια του σε γυναίκες Ρωμιών που δεν του ανήκουν, αφού πρώτα έχει χτυπήσει παιδιά που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους;
Το Χρέος: Όλοι γνωρίζουμε το θρύλο για τον επίσκο­πο που τέλεσε την τελευταία λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, την οποία δεν πρόλαβε να τελειώσει. Αυτή η ιστορία είναι μια διαφορετική εκδοχή του θρύλου.
Το Πετροκάραβο: Ένα παλιό κουρσάρικο καράβι που χάθηκε από προδοσία στα νερά της Ερυθραίας αρνείται να περάσει στη λησμονιά. Αναλαμβάνει να σώσει τους πρόσφυγες της Καταστροφής, θέλοντας ίσως να εξιλεωθεί από τα κακά που προξένησε.
Το Σφαντό: Οι ψαράδες μιας τράτας από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ συναντούν έναν παράξενο και φοβερό κάτοικο ταυ στενού της Ερυθραίας. Οι θρύλοι ζωντανεύουν και ζητούν να πάρουν ψυχές.

Η  Φωτιά μέσα στο νερό είναι η πάλη για την ισορροπία δύο στοιχείων που είναι η ίδια ή Ζωή. Η δυαδικότητα και η ένωση. Το παράδοξο της Ζωής. Το ιερό μυστήριο.  Με το βιβλίο αυτό η Δέσποινα Τομαζάνη συνεχίζει σε μυθιστορηματική αφήγηση την εξομολόγηση πού άρχισε με το Αμίλητο νερό. Η Εφηβεία σαν 'Ερωτας, σαν πρώτη μύηση στην ένωση, στο θάνατο, στη φτώχεια, στη λιτότητα, στην εξατομίκευση: τη μύηση στη ζωή του ορισμένου χρόνου, στον πλούτο, στην Ποίηση. Είναι ακόμα μια κατάθεση - διαμαρτυρία για την παιδεία και μια πάλη με το γίγαντα του πένθους για το χαμένο παράδεισο. Λόγος γραμμένος με το μέτρο του θανάτου και της ζωής.

Δύο δημοσιογράφοι-συγγραφείς, η 'Ελσα Χίου και ο Γιάννης Τζούμας, από Αιγαιοπελαγίτικα νησιά, τη Σάμο και τη Χίο, που μας χαρίζουν και τον τίτλο της συλλογής, ενώνουν μ' έναν άλλο τρόπο τα κύματα της θάλασσας που μοιράζονται. Όλοι άνθρωποι είμαστε και έχουμε τις αδυναμίες μας κι από αυτή  την άκρη της θάλασσας και από την άλλη.

Η Δώρα Πηλιοπούλου - Σοφιανίδου γεννήθηκε στη Χίο. Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει μια μελέτη για τον Λυρικό Χιώτη ποιητή Λάμπρο Πορφύρα.

Με το γνωστό του λυρικό ύφος ο Γεώργιος Κρόκος αναπλάθει την ιστορία του Ιησού.

Σ' αυτό το βιβλίο ο Μάρκος Μαδιάς μιλάει για τον τρόπο που μεταχειρίστηκε ο Σεφέρης στην προσπάθειά του να αποσβέσει το εγώ, ή μάλλον να ξεκαθαρίσει το εγώ, για να προσεγγίσει όσο πιο πολύ μπορεί "την αληθινή πραγματικότητα".  Μια ανάλυση ποιημάτων και ερμηνεία συμβόλων.

Στον τρίτο τόμο του Γιάννη Μουτάφη περιλαμβάνονται τα ακόλουθα έργα του:
-Η κόκκινη γραμμή του Νίκου Καζαντάκη. Σύντομη κριτική ανάλυση ολόκληρου του έργου του.
-Φώτης Αγγουλές. Ο σατιρικός, ο λυρικός, ο αγωνιστής.
-Ευριπίδη Βάκχες, έμετρη απόδοση στη νέα Ελληνική Γιάννη Μουτάφη.

Η Δέσποινα Τομαζάνη γεννήθηκε στη Χίο. Κατάγεται από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και τα Κοτύωρα (Ordou). Σπούδασε θέατρο στην Αθήνα, Κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, χορό και παντομίμα στην Ακαδημία μπαλέτου της Στοκχόλμης. 'Επαιξε στο σουηδικό, ελληνικό και γαλλικό κινηματογράφο, στο ελληνικό και γαλλικό θέατρο. Στο 1ο φεστιβάλ Κινηματογράφου Μεσογειακών χωρών βραβεύτηκε  με το βραβείο ερμηνείας πρώτου γυναικείου ρόλου για την ταινία «L’ ombre de la terre» του Tajeb Louichi. 'Εχει γράψει ποίηση, θέατρο, διήγημα, μυθιστόρημα. Μεταφράστηκε στα γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά και διηγήματά της στα ιταλικά.

Ένα ακόμα έργο του Γ. Διλμπόη γραμμένο το 1972.

"Για την αγάπη του ζει κι ο Θεός και ζει με πάθος..."

"...Αν θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Η αλήθεια απαιτεί και τόλμη και αρετή και ελευθερία. Το πιο φοβερό θεριό η αλήθεια. Όταν την ζεις αγωνία η αγαλλίαμα. Κι όταν την προσφέρεις φωτιά, τρόμος και προβληματισμός. Αλλά "η αλήθεια ελευθερώσει υμάς".
Οι ελευθερόστομοι, σαν τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Αρσένιον τον επίσκοπο Υψιλής, αρνούνται το ψέμα, το συμβιβασμό την ανοχή που γίνεται ενοχή (ανοχή ενοχής ή ένοχη ανοχή, όπως λέει κάπου με περιφρόνηση)".